Doe toch gewoon!


Een 'pakkend' artikel van Tara Vierbergen met Dirk de Wachter over 'gewoonheid".

"Het dilemma van deze tijd:  is dat alles maar fantastisch moet zijn, oreert psychiater Dirk de Wachter. Wat is er aan de hand in dit leven, dat schijnbaar zo goed is vraagt Dirk zich hardop af, we hebben het hier toch goed? Geen grote hongersnood, geen epidemieën waarbij veel mensen sterven, sterker nog: we hebben het nog nooit zó goed gehad. Waarom zijn we dan zo in nood, zo vermoeid, zo depressief, zo enthousiast pillen aan het slikken? "

 

Volgens Dirk zijn we zo miserabel omdat we een ongezonde obsessie met geluk hebben laten ontstaan. Alles moet maar leuk zijn. Een vergissing, als je het Dirk vraagt. Hij weet vervolgens goed uit te leggen waarom dat een vergissing is.

 

Zo goed, dat je het maar lastig met hem oneens kan zijn. De beste man heeft gelijk wanneer hij stelt dat we in dit aardse leven moeten leren aanvaarden dat het af en toe ook lastig kan zijn "shit happens". Het bestaan is gewoon af en toe moeilijk, en een beetje verdrietig. Dat kan niet anders, zegt Dirk en ik denk dat Dirk gelijk heeft.

 

Hij verwerpt het idee dat we een hemel op aarde moeten maken. Kúnnen maken, kunnen regelen, kunnen kopen zelfs. Dat streven

naar een buitenproportionele hoeveelheid geluk, brengt ons het tegenovergestelde: ontevredenheid, depressie en vermoeidheid.

 

Alles moet altijd maar fantastisch zijn. Niet een beetje leuk, nee, fantastisch. Vermoeiend hoor, een reis is niet oké nee, een vèrre reis, die moet worden geboekt. Een leuk weekend is niet oké. Een geweldig weekend, dáárover willen we het maandag kunnen hebben bij de koffieautomaat.

 

Gewoonheid.

Dirk: ‘Ik pleit ongelofelijk voor gewoonheid,  het plezier vinden in de doodgewone dagelijkse dingen, daarmee zou al een boel opgelost zijn". Hij praat voort over hoe onze maatschappij lijkt door te schieten in ikkigheid, in een overwaardering van autonomie, in een ‘ik kan het lekker helemaal alleen’.

 

Willen we een beetje minder depressief en vermoeid door het leven, dan moet dat anders. Dat kan ook anders. Door wat kwetsbaarder durven zijn, door het ook over de moeilijkheden des levens te hebben met vrienden en geliefden, in plaats

van alleen maar over alles wat tot nu toe bereikt is te praten.

 

Deel kleine verdrietigheden met mekaar, wees elkaars psychiater, zodat ik wat minder werk heb, ik heb veel te veel werk, en ben ook duur weet u wel, ook weer niet zo duur, maar het is wel echt veel goedkoper, interessanter en liefdevoller om een praatje te maken met een kennis, of een geliefde,’ grapt hij raak.

 

Bron: Artikel van Tara Vierbergen voor Jan magazine.

 

Tara Vierbergen: "Zelden ben ik het zo met iemand eens als met Dirk. Helemaal toen hij het volgende zei: ‘Ik denk dat de lastigheden

van het leven aanleiding geven tot de liefde. De liefde verschijnt niet in de fantastische kant van het leven. Liefdevolheid ontstaat in het menselijk tekort.’ Och, zo mooi. Ook mooi: ‘Het menselijk dier is vergeten dat het aaibaar is.’ En dat lijken we inderdaad te zijn vergeten. Dat klinkt allemaal heel verdrietig – en dat is het eigenlijk ook – maar: het is nooit te laat het tij te keren, natuurlijk".

 

Reactie schrijven

Commentaren: 0