Want wat ooit zo vanzelfsprekend leek is verandert. Zekerheden brokkelden af, en onder de ruis van verdeeldheid verlangen we naar houvast. Hoewel de wereld nog steeds worstelt met onrust – van veranderlijke leiders tot aanhoudende conflicten – groeit ook het besef: dat samenwerking en dialoog toch echt de enige weg vooruit is.

Ook de pijnlijke beelden van oorlog herinnert ons aan wat écht telt: menselijkheid, mededogen en zorg voor elkaar, in een wereld waarin dat een steeds moediger keuze lijkt.

Indigo '27

Teal '26

 Fuchsia' 26 

Blauw- grijs '26

Amber '26

Speel een beetje met texturen in je huis! Combineer verschillende materialen – iets zachts, iets ruigs, iets glads of juist iets gepolijst zoals tegels.

Vaarwel stijve pakken- hallo comfy chic! 

Weet je het nog? De pandemie zette ons letterlijk in onze huiskameroutfit- joggingbroek beneden, Zoom-hemd of blouse boven. Sindsdien is de grens tussen werk en vrije tijd zo vaag als een Teams-verbinding op maandagochtend. En eerlijk? Bij de meeste van ons is de relaxte huiskameroutfit een blijvertje geworden zeker 's winters — zodra we thuiskomen, gaat ‘ie weer aan, sneller dan de laptop kan opstarten 😉.

Kortom: de ouderwetse kantoorlook is echt passé. Strakke pakken hebben plaatsgemaakt voor kleding met comfort, waarin je kan bewegen en "ademen". Lees meer: casual dames - en heren kleding. 

Business 'as usual' maar dan met comfort.

De huizenprijzen blijven maar stijgen het wordt voor steeds meer mensen onbereikbaar om een eigen woning te kopen. Waar je voorheen nog een opknapper kon vinden in de regio’s buiten de Randstad, is dat nu nauwelijks meer het geval.

Want de prijsverschillen tussen de Randstad en de rest van het land wordt steeds kleiner. Tegelijkertijd komt er nauwelijks nieuwbouw bij. 

Komt bij dat veel 65+ ers eigenlijk te groot wonen. Niet omdat ze dat perse willen maar vanwege een gebrek aan betaalbare en /of passende alternatieven zoals levensloopbestendige woningen. 

Op korte termijn zouden we al een hoop kunnen winnen als we stoppen met het “afstraffen” van ouderen die uit praktische overweging met familie of anders willen samenwonen. Nu krijgen ze maar de helft van het AOW als men samen gaan wonen en riskeren zelf een boete. 

We kúnnen wel van het stikstofslot!

Nederland zit vast door strenge stikstofregels: veel bouw- en landbouwprojecten krijgen geen vergunning. Volgens hoogleraar Jan Willem Erisman is een oplossing wél mogelijk als de politiek durft.

Hij stelt voor om de stikstofuitstoot per sector (landbouw, industrie, verkeer, energie) apart te berekenen en te normeren. Zo ontstaat ruimte voor nieuwe vergunningen en daar zijn we hard aan toe. Lees meer.

We leven in een tijd waarin bijna iedereen met zichzelf bezig is. Die individualisering, zie je overal. Lopen met de telefoon in de hand, oortjes in — of nog erger: speaker aan, met volume zo hoog dat iedereen het gesprek meekrijgt.

En dan die sfeer op social media… die is tegenwoordig zo hard. Iedereen (jong en oud) heeft een mening en oordeelt, maar respect, vriendelijkheid en een beetje empathie is ver te zoeken. Alsof mensen vergeten zijn hoe je normaal met elkaar omgaat.

Groepen waar dan ook vandaan die rellen schoppen, met stenen gooien, straatintimidatie of erger, en geen respect meer hebben voor de eigendomen van de ander. Er wordt geschreeuwd op straat — tegen Europa, tegen de overheid, tegen van alles en nog wat en tegen elkaar, met vaak een onderliggende sociale oorzaak. Als ik dan sommige mensen hoor roepen: “Breng de dienstplicht terug!”

Snap ik dat ergens wel. Even een opfris cursus normen en waarden. Zou het helpen?

Het valt steeds vaker op: bij elk probleem dat we analyseren, roepen we bijna automatisch dat er “meer” nodig is. Meer geld, meer mensen, meer tijd. Alsof de wereld vanzelf beter wordt zodra we er maar iets extra’s tegenaan gooien.

Maar is dat echt zo? Of zijn we misschien vergeten te kijken naar wat we al hebben?

We leven in een tijd waarin overvloed de norm lijkt. Alles moet groeien, uitbreiden, versnellen. We willen zekerheid, controle, voorspelbaarheid. En dus bouwen we systemen vol regels, protocollen en vangnetten — allemaal bedoeld om de wereld veiliger en beheersbaarder te maken.

Kwekers, kennisinstellingen, financiers, verwerkers, maatschappelijke organisaties, ketenpartijen: allemaal gaan ze zich inzetten voor meer noten van Nederlandse bodem. Zoals walnoten, hartnoten (Japanse walnoot), pecannoten, hazelnoten, tamme kastanjes... stuk voor stuk gezond. 

Minimaal 15.000 hectare notenbomen gaan ze de komende 10 jaar aanplanten, in voedselbossen en andere projecten wat bijdraagt aan de biodiversiteit. Nu nog wat zelf bestuivende appels en peren? 

Als je naar de natuur kijkt – naar schimmeldraden onder de grond, wortelwerken of bestuivers – dan zie je dat alles met elkaar verbonden is. Die verbondenheid is geen toeval maar fundamenteel, het is hoe leven werkt. 

Ons lichaam doet eigenlijk hetzelfde: zo’n 70 biljoen cellen werken constant samen met elkaar én met hun omgeving. Wanneer iets zich isoleert, raakt het uit balans of gaat het kapot. Isolatie is verwonding; samenwerking is leven. 

Dat geldt ook voor ons als mensen. We zijn niet gemaakt om los van elkaar te bestaan, maar om samen te bewegen – als een soort boven­gronds netwerk van verbinding, net zoals mycelium dat onder de grond doet.

Een cel vraagt zich niet af wie ze is zonder haar buren, maar beweegt mee met het geheel. Alles in de natuur laat zien dat verbondenheid en samenwerking de natuurlijke staat van het leven is – iets wat we eigenlijk allang weten, als we goed kijken.